Getuigenissen2019-01-11T13:39:20+00:00

Vrij Zijn Zomerweek 2019

Getuigenissen Vrij Zijn Zomerweek 2018

Enorm bemoedigd
Afgelopen zomer ben ik voor de eerste keer naar de Vrij Zijn Zomerweek gegaan. Ik werd door een gezin van onze gemeente gevraagd om mee te gaan als babysit voor hun kindjes. Zonder enige verwachting vertrok ik enkele maanden later naar het hoge noorden. Omdat ik dacht dat ik vooral hun kinderen zou helpen, waren de mooie dingen die ik in Vrij Zijn meemaakte een extra grote verrassing!

Met een groepje van vijf personen mochten we bidden voor de mensen die tijdens Vrij Zijn op de camping verbleven. Ik bad om genezing voor een meisje dat haar teen had verstuikt, en haar klachten verdwenen onmiddellijk! Ik kreeg beelden en woorden voor de mensen waar we voor baden… wat een openbaring! Het was echt heel spannend om gewoon op iemand af te stappen en te vragen of we die persoon een bemoedigend woord mochten meegeven. Bij Vrij Zijn leerde ik dat een profetie ook een bemoedigend woord of een beeld kan zijn, en dat de Here Jezus ook tieners als een kanaal van zijn woorden wil gebruiken! Elke zondagavond hebben we met ons gezin een gezinsavond en dan bidden we samen. Sinds ik terug ben van Vrij Zijn heb ik voorgesteld dat we ook een stilte inlassen, waarin we vragen of God ons een beeld wil geven. Het is een enorme verrijking voor ons gezin! Zelfs mijn broertje van acht jaar krijgt soms een beeld.

Toen ik negen jaar was, maakte ik een traumatische ervaring mee. Ik was aanwezig in onze keuken op het moment dat ons gasfornuis ontplofte. Met een ambulance werd ik afgevoerd en ik was in shock. Sindsdien had ik een grote angst voor vuur en gas. Door de gedachte die ik hierboven beschreef (de God die ik aanbid en die naast mij staat, is de God die de hele wereld heeft overwonnen), en met de hulp van Jan Pool die de laatste avond sprak over je angsten overwinnen, besloot ik om deze angst helemaal aan Jezus te geven. Voor Vrij Zijn durfde ik absoluut geen kaars aan te steken. Maar tijdens die preek van Jan Pool besloot ik na mijn thuiskomst vrijwillig een kaars aan te steken, als bewijs dat ik mijn angst voor vuur helemaal aan mijn hemelse Vader overgeef. De week na Vrij Zijn was het dan zover: ik zou een kaars aansteken… Het lijkt misschien onnozel dat een meisje van vijftien jaar met trillende handen een kaars aansteekt, maar dit was echt een heel eng moment. Met een rugzak vol moed waarmee ik terugkwam van Vrij Zijn, en met de kracht van de Heilige Geest heb ik niet één kaars, maar vier kaarsen aangestoken!

Ik ben enorm bemoedigd door de Vrij Zijn Zomerweek! Vrij Zijn is echt een aanrader! Ik ben de organisatie zo dankbaar dat ze zo’n mooie week mogelijk maken! Het onderwijs dat er gegeven wordt is echt heel diepgaand en de Here Jezus staat centraal, en dat vind ik zo fijn aan Vrij Zijn!

Cadeaus om uit te pakken
Dit jaar was het de eerste keer dat ik mee mocht naar de zomerweek. Heel fijn vond ik de vreugde van het samen God groot maken en hem toezingen. Dit heeft me goed gedaan. Ik hoorde prachtige lezingen en ontroerende momenten toen de jongeren zich kwetsbaar opstelden. De jongste ben ik niet meer en het lopen gaat moeilijk, maar deze dagen hebben veel toegevoegd aan m’n geloof. Heel dankbaar ben ik dat ik dit op mijn leeftijd mag ervaren. Dit zijn van die cadeaus die we uit mogen pakken. Als ik het mag beleven zou ik dit volgend jaar weer mee willen maken. God is groot en vol liefde voor ons.

De eerste keer
Het was voor mij de eerste keer Vrij Zijn Zomerweek, maar zo’n bijzondere vakantie! Ik heb Gods aanwezigheid, zijn kracht en liefde zo ervaren. Het voelde goed om dicht bij Hem te zijn. Dat maakte me ook vaak emotioneel. Ik merkte dat ik zo blij en enthousiast was met alles wat ik meemaakte dat ik er haast niet over uitgepraat raakte! God is zo goed!

Wat een verschil!

Vanaf mijn eerste herinnering werd mij als klein zusje van grote broers de mond gesnoerd. Alles wat ik zei was dom, gek en raar, en telkens weer kreeg ik te horen: ‘Hou jij je mond!’ Ook mijn moeder had (met de beste bedoelingen) de overtuiging dat kinderen niets in te brengen hadden. Dit duurde totdat mijn broers de deur uit gingen.

Ik ben al lang christen en heb altijd het verlangen gehad om anderen over de Here Jezus te vertellen, maar ik had nooit de moed. Ik ging en ga dikwijls mee om te evangeliseren, maar altijd verschuil ik mij achter een ander en laat die het woord doen. Jarenlang heb ik gebeden om vrijmoedigheid, maar zonder veel resultaat. Tenslotte trok ik de conclusie dat evangeliseren niet voor mij is.

Maar op donderdagochtend kreeg ik dus deze gedachte. Vreemd, want ik had daar al lang mee afgerekend. Na de dienst ben ik nog naar het nazorgteam gegaan. Ik trof een wat ouder echtpaar. De man merkte op dat ik mijn broers en moeder waarschijnlijk allang vergeven had. ‘Maar heb je ze ook vergeven voor de gevolgen die deze uitspraken op je leven gehad hebben?’ vroeg hij. Ik heb dat ter plekke gedaan en het oordeel aan God gegeven. Tijdens het gebed dat volgde liet de Heilige Geest mij zien dat mijn broers zich schaamden voor hun kleine zusje dat alles eruit flapte, en mij daarom het zwijgen oplegden. Ook dat heb ik kunnen vergeven. Er werd nog kort gebeden voor herstel.

Wat een verschil! Ik heb de afgelopen dagen mensen omarmd en gezegd dat ik van ze houd. Nog nooit in mijn leven heb ik dat tegen iemand durven zeggen. Laatst ben ik naar een prayer station geweest in Amsterdam. In plaats van me te verschuilen achter een ander, nam ik als vanzelf het voortouw. Ik heb hele goede gesprekken gehad met mensen en kon zonder enige schroom vrij over Jezus vertellen. Ik ben God zo dankbaar hiervoor!

Bevrijd van die negatieve stem in mijn hoofd
De preken van Jan Pool en Erica Duenk kwamen zo diep in mijn hart binnen, het voelde echt bijzonder en emotioneel. Normaal huil ik niet zo snel maar dit was echt bevrijdend huilen. Ik heb voor het eerst in mijn leven mogen ervaren dat ik wél geliefd ben, dat ik er wél mag zijn, dat ik niet waardeloos ben, maar kostbaar en geliefd. Ik geloof echt dat sinds deze dag die negatieve stem van zelfafwijzing weg is. Eerst was ik mij er niet direct van bewust, totdat mijn vriendin mij een aantal weken later vroeg: ‘Heb jij nog last van die stem?’ Waarop ik antwoordde: ‘Nee, eigenlijk niet meer.’ Ik werd me bewust dat ik bevrijd ben van die negatieve stem in mijn hoofd. Ik ben God enorm dankbaar voor de bevrijding en voor Vrij Zijn. Het is zo fijn om samen elkaar te helpen en bemoedigen.

X