Joyce bezocht onze bevrijdingsconferentie in Alkmaar en beleefde een bijzonder weekend. Ze kende een zeer traumatisch verleden, maar God brak door met zijn licht. Op een wonderlijke manier…

Joyce: ‘Omdat ik de Vrij Zijn Trainingsschool volg, was ik dit weekend op de bevrijdingsconferentie in Alkmaar. Omdat ik jaren geleden al door bevrijdingssessies ben gegaan verwachtte ik voor mezelf niet direct bevrijding en ook het onderwijs op vrijdag was voor mij niet nieuw, maar een herhaling van veel dingen die ik al wel wist. Wat me wel opnieuw raakte was hoe makkelijk wordt uitgesproken dat wanneer je de ander vergeeft jij zelf ook vrijkomt uit jouw gevangenis. Na een jeugd vol van huiselijk geweld, incest en verkrachting was ik vanbinnen gebroken. Vergeving had deze pijn niet weggenomen maar was inmiddels een deel van mezelf geworden.

Dertig jaar geleden trouwde ik, maar pas dertien jaar geleden kwam ik tot een levend geloof in Jezus Christus en kwam in een moeilijk proces terecht van mezelf aan Hem durven overgeven en het vergeven van personen die mij geweld hadden aangedaan, verwaarloosd en misbruikt. Vooral vertrouwen was moeilijk. Jarenlang leefde ik, puur en alleen op wilskracht en op Gods Woord. Met vallen en opstaan leerde ik langzaam dat God een liefdevolle Vader was en Zijn trouw, genade en liefde er ook voor mij waren. Hij aanvaardde mij als zijn kind.

Ik verzorgde mijn gezin. Gaf onze kinderen de liefde, aandacht en geborgenheid die ik zelf had gemist. Ik wist vanuit het verleden hoe het niet moest en God hielp mij te ontdekken hoe het wel moest. Hij gaf me zelfs de kracht om voor diverse pleegkinderen een moeder te kunnen zijn. Op zichzelf al een wonder van herstel. Ondanks de pijn vanbinnen, want die bleef, was ik gelukkig en haalde ik alles uit het leven wat in mijn vermogen lag.

Dertig jaar overleefde ik, tot ik op een dag besloot om alsnog psychologische hulp te vragen. ‘Je hebt een Post Traumatisch Stress Syndroom (PTSS),’ was direct de diagnose bij de intake. Schrijf je trauma’s maar eens op, ik denk dat we jou wel kunnen helpen met een behandeling voor traumaverwerking. Tientallen beelden van afschrikwekkende gebeurtenissen die op mijn netvlies gebrand stonden kwamen op papier te staan. Er volgden twee lange jaren van behandeling, tot ik zelf de psycholoog verzocht te stoppen, omdat ik gewoon medelijden kreeg met haar. Ze deed enorm haar best om me te helpen maar het resultaat was 0. Mijn PTSS was chronisch.

Op de vrijdag in Alkmaar dacht ik: lekker makkelijk gezegd, Wilkin. Het lijkt de reclame van Peijnenburg wel. Er word je een koek voorgehouden waar je net bij kunt. In mijn gedachten zei ik: Heer, U kent mij en weet waar ik zit. Als U mij kunt helpen dan ben ik de laatste die daar nee tegen zeg.

Op zaterdagmorgen tijdens de aanbidding keek ik even op mijn telefoon. Een berichtje. Ik moest naar huis bellen. Het was dringend! Ik ben naar de hal achter gelopen en belde mijn man. Mijn vader bleek overleden te zijn, een hersenbloeding. Even was ik geschokt. Gelukkig werd ik liefdevol opgevangen door iemand van het team. Ik vertelde wie ik was, hoe ik een leven vol misbruik en geweld achter de rug had en eigenlijk hoopte deze dag een stukje innerlijke genezing te ontvangen. En nu dit telefoontje.

‘Je bent hier niet voor niets,’ zei ze. Nee, dat geloofde ik ook! Natuurlijk werd ik nu thuis verwacht, bij mijn ernstig zieke moeder en mijn broers. Er zou van alles geregeld moeten worden. Het zou me wellicht verweten worden als ik niet direct zou komen. Maar moest ik aan deze verwachting gaan voldoen? Een band of relatie had ik niet met hen. De enige waar ik echt contact mee had was mijn jongste broer.

Resoluut besloot ik in Alkmaar te blijven. Waar beter te zijn dan in de aanwezigheid van mijn hemelse Vader? Ik kon me op dit moment geen betere plek bedenken. Ik heb mijn plekje in de zaal weer opgezocht, appte mijn jongste broer dat ik hem die avond wel zou zien en probeerde me weer te richten op het onderwijs. Ondertussen realiseerde ik me hoe bijzonder het was dat juist vandaag mijn vader kwam te overlijden. Hier stond ik dan, verlangend naar genezing van alles wat vroeger was gepasseerd; ellende waar mede mijn vader een hoofdrol in had gespeeld.

Ik keek naar het houten kruis dat op het podium stond. Ik hoorde de woorden van Wilkin, hoe Jezus had geworsteld met het drinken van de beker… Hoe zijn lijden en sterven de weg baande naar papa God waar mijn natuurlijke vader vanmorgen zijn thuis had gevonden.

Toen de oproep kwam voor vergeving ben ik naar voren gegaan en heb opnieuw vergeving geschonken aan mijn vader en alle anderen die mij pijn hebben gedaan. Ik heb mijn vader in de armen van de hemelse Vader kunnen overgeven. En ja, dit loslaten deed pijn.

Die middag bad Rob van Zon met me. Banden van onreinheid werden verbroken en er werd herstel uitgesproken in de naam van Jezus. Ik voelde mezelf compleet worden. Mijn hart vulde zich met vreugde! Ik kon alleen nog maar blij zijn. Mijn Kracht en Sterkte is in Hem. Hij heeft me deze dag hersteld, vernieuwd en compleet gemaakt. Ik heb mijn aardse vader aan mijn hemelse Vader kunnen geven. Geen betere plaats dan bij Hem te zijn.

En ik? Na jaren ben ik VRIJ! Dank u Jezus voor dit herstel. Dat dit na jaren mag doorbreken in mijn leven! Ik kan alleen maar zingen.

Deze week ga ik mijn vader begraven. Het is goed zo.