‘God zag mij’

Een vriendin vroeg of ik naar de bevrijdingsconferentie zou gaan, maar ik ervoer een enorme strijd vanbinnen. Ik had best een pittige week, want ik zou weer beginnen met therapie, waardoor ik heel erg bezig was met mezelf. Op woensdag heb ik me toch maar aangemeld, maar meteen erna toch weer besloten om niet te gaan. Omdat ik vlakbij de locatie woonde ben ik er toch maar met de auto heengegaan. Als het niks was, kon ik zo weer terug naar huis.

Bij de deur werd ik hartelijk welkom geheten. Toen ik met mijn programmaboekje in de hand verder liep, pakte de man bij de deur me nog even bij mijn schouders beet en zei: ‘God houdt van je. Hij is blij me je en als je in de spiegel kijkt, zie je een prinses.’ Dat vond ik zo bijzonder. Dit moest wel door God geleid zijn; Hij zag me. De vrijdag was een mooie dag, waarin ik God kon aanbidden en dicht bij Hem zijn.

Zaterdag had ik veel meer strijd vanbinnen, maar ik ben toch bij elk blok naar voren gegaan om gebed te ontvangen. Ik bad: ‘Heer, leer mij kijken naar mezelf zoals U naar mij kijkt. Leer me kijken met uw ogen.’ Toen we gingen bidden voelde ik me heel angstig worden, zelfs zo erg dat ik naderhand niet alleen naar huis durfde gaan. Gelukkig zag iemand uit het team me staan en vroeg of het wel goed met me ging. Ze bad voor me en hield me vast. Ook nu voelde het weer dat God me zag staan. Later kwam deze vrouw weer naar me toe om me het boek ‘Hoe God naar je kijkt’ te geven. Ze had echt het idee dat God wilde dat ze dat aan mij gaf.

En wat bijzonder, voordat ik naar bed ging sloeg ik het boek alvast open en las de inleiding van Wilkin, waarin hij schrijft: ‘Het is mijn gebed dat jij gaat geloven wat God zegt over jou. Ik bid dat jij jezelf gaat zien zoals God jou ziet: gewenst, gewild en innig geliefd.’ Precies mijn gebed van die ochtend. In mijn leven waarin afwijzing een enorme rol speelt, kwam dit zo diep bij me binnen.’

2017-11-09T10:37:15+00:00 9 november 2017|Getuigenissen|0 Comments
X